Αρχαίοι μύθοι για 5 Κυκλαδίτικα νησιά

Ελληνικοί αρχαίοι μύθοι, ξεδιπλωμένοι περίτεχνα μέσα από σαγηνευτικές ιστορίες, που συνδέονται άρρηκτα με την ύπαρξη και την ιστορία 5 αγαπημένων και δημοφιλών προορισμών στις Κυκλάδες.

Ιστορίες που εξίρουν τη φαντασία, γεμάτες με αγάπη, πόνο, θάνατο και ίντριγκες αφήνουν να αιωρείται ένα πέπλο μυστηρίου πάνω από κάθε ένα από τα νησιά που ακολουθούν, δίνοντας την αίσθηση στον επισκέπτη τους ότι περπατάει στα ίδια μονοπάτια, πεζοπορεί στους ίδιους ορεινούς όγκους και γαληνέυει στις ίδιες ακρογιαλιές, όπου άλλοτε κάποιοι από τους πιο χαρακτηριστικούς μυθολογικούς θεούς -ανάμεσά τους ο Δίας, η Αφροδίτη, ο Διόνυσος, ο Ερμής- απολαμβάνανε την ζωή.

Ο μύθος για τη Μήλο

Στην ιστορία δημιουργίας της Μήλου, εμπλέκονται η θεά του έρωτα και της ομορφιάς, Αφροδίτη, ο θεός του πολέμου και σύζυγος της Αφροδίτης, Άρης, και ο όμορφος ημίθεος Άδωνης.

Ο μύθος λέει, ότι η Αφροδίτη ερωτεύτηκε και είχε (παράνομη) σχέση με τον Άδωνη και όταν ο Άρης το ανακάλυψε, πήρε τα μέτρα του. Σκότωσε τον όμορφο ημίθεο κατά την διάρκεια του κυνηγιού ενός γιγάντιου κάπρου. Από το αίμα του όμορφου Άδωνη φύτρωσαν τα πρώτα κόκκινα τριαντάφυλλα, ενώ από τα δάκρυα της απαρηγόρητης Αφροδίτης οι ανεμώνες.

Τότε, ο Μήλος, επιστήθιος φίλος του Άδωνη, μην μπορώντας να αντέξει τον χαμό του φίλου του κρεμάστηκε από ένα δέντρο δίνοντας τραγικό τέλος στη ζωή του. Το οποίο δέντρο που κρεμάστηκε, μετέπειτα πήρε το όνομά του και ονομάστηκε μηλιά.

Η σύζυγός του Μήλου, Πελία, συγκλονισμένη από το χαμό του ανδρός της ακολούθησε τα βήματα του και κρεμάστηκε και η ίδια. Το παιδί που είχαν αποκτήσει μαζί, ο Μήλος junior, το πήρε υπό την προστασία της η θεά Αφροδίτη και το έστειλε στη Δήλο, τόπο καταγωγής του πατέρα του. Αυτός ο Μήλος, λοιπόν, ο δεύτερος θεωρείται και ο πρώτος κάτοικος της Μήλου, στην οποία έδωσε και το όνομά του.

Ο Μήλος λάτρευε τη θεά Αφροδίτη και η λατρεία του αυτή μεταφέρθηκε φυσικά και στο νησί, όπου το 1820 ανακαλύφθηκε και το περίφημο άγαλμα από την ελληνιστική εποχή της «Αφροδίτης της Μήλου», το οποίο φυλάσσεται στο μουσείο του Λούβρου.

Οι μύθοι για τη Νάξο

Η Νάξος σαν το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων, συνδέεται άρρηκτα με τη μυθολογία, με «πρωταγωνιστές» το Δία, πατέρα των θεών, και το Διόνυσο, θεό του οίνου.

Σύμφωνα με το μύθο, ο Δίας μεγάλωσε σε μία από τις ψηλότερες κορυφές του νησιού στην ενδοχώρα, νοτιοανατολικά του χωριού Φιλώτι, σε υψόμετρο 1.004 μέτρων. Εκεί έχει βρεθεί και η αρχαία επιγραφή πάνω σε ένα βράχο: «Βουνό του Δία, προστάτη των προβάτων».

Σύμφωνα πάντα με τη μυθολογία, ο Δίας πρωτοέφτασε στη Νάξο σε βρεφική ηλικία, προκειμένου να σωθεί από την οργή του πατέρα του, Κρόνου. Η λατρεία του πραγματοποιούνταν στην κορυφή του βουνού, γνωστή και ως «Μύτη του Ζα», όπου συναντάται μέχρι σήμερα σκαλισμένη η επιγραφή «Όρος Διός Μηλωσίου», δηλαδή όρος του Δία. Επίσης, με την λατρεία του Δία στη Νάξο συνδέεται και το σπήλαιο του Ζα, που αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά αξιοθέατα του νησιού και συναντάται σε υψόμετρο 600 μέτρων.

Με το νησί της Νάξου, επίσης, συνδέεται και η γέννηση του Διονύσου. Ο Διόνυσος γεννήθηκε από την ένωση του Δία και της Σεμέλης, κόρη του Κάδμου και της Αρμονίας. Όμως η γέννηση πραγματοποιήθηκε κάτω από εξαιρετικές συνθήκες. Η Ήρα ζηλεύοντας την ερωμένη του άντρα της ,την έπεισε ενώ αυτή ήταν έγκυος, να ζητήσει από το Δία να παρουσιαστεί μπροστά της με όλη του τη δόξα. Πράγματι ο Δίας ικανοποίησε την επιθυμία της, αλλά η Σεμέλη κάηκε από τη φωτιά των κεραυνών που κρατούσε ο θεός, ο οποίος την τελευταία στιγμή πρόλαβε να αρπάξει από την κοιλιά της το μωρό. Επειδή δεν είχε συμπληρωθεί ο χρόνος κυοφορίας του μωρού ο Δίας έσκισε τις σάρκες του μηρού του και έβαλε μέσα το μωρό-Διόνυσο, Όταν ήρθε η ώρα να γεννηθεί τον έβγαλε ο Δίας από τον μηρό του και για αυτό λένε πως ο Διόνυσος γεννήθηκε δυο φορές. 

Την ανατροφή του Διονύσου ανέλαβαν οι Νύμφες Φιλία, Κλειδή και Κορώνη στο λεγόμενο «κακό σπήλαιο» της Κορώνου. Οι κάτοικοι της Νάξου λάτρεψαν τον θεό του οίνου, ο οποίος έσμιξε στο νησί με την Αριάδνη (κόρη του βασιλιά Μίνωα της Κρήτης που βοήθησε τον Θησέα να σκοτώσει το Μινώταυρο), θεά της γονιμότητας. Ένα σμίξιμο που προίκισε το νησί με πλούσια αμπέλια και εύφορη γη.

Μύθοι για τη Σύρο

Ο πρώτος μύθος που αναφέρεται στη Σύρο, αφορά τον πρώτο βασιλιά του νησιού που έζησε κατά τους πρώτους ιστορικούς χρόνους, τον Κοίρανο. Ο Κοίρανος λοιπόν, ναυάγησε ανοιχτά της θάλασσας μεταξύ της Πάρου και της Νάξου και σώθηκε από βέβαιο πνιγμό όταν δύο δελφίνια τον μετέφεραν στη Σύρο. Μέχρι σήμερα υπάρχει μια σπηλιά στο νησί, το λεγόμενο Κοιράνειον άντρον, όπου λέγεται ότι κατέφυγε μετά την θαλάσσια περιπέτειά του. Άνθρωπος σεβαστός και με πολλές αρετές, πολύ γρήγορα έγινε αποδεκτός από τους κατοίκους του νησιού κατορθώνοντας να γίνει και βασιλιάς τους.

Επιπλέον, η Αρχόντισσα των Κυκλάδων, φημολογείται ότι είναι η γενέτειρα του Ερμή, αν και οι απόψεις διίστανται καθώς πολλοί μελετητές ισχυρίστηκαν ότι ήταν η Αρκαδία. Ανεξάρτητα, ωστόσο από αυτό, οι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο θεός του πλούτου, της τύχης και του ταξιδιού πρέπει να είχε ιδιαίτερη σημασία για το νησί, δεδομένου ότι το όνομα της πρωτεύουσας της Σύρου, Ερμούπολη, μεταφράζεται ως «πόλη του Ερμή».

Τήνος και ο μύθος της

Ο μύθος που συνοδεύει την Τήνο έχει να κάνει με τον Ηρακλή και τους Βορεάδες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που αντλούνται από τον Απολλώνιο το Ρόδιο και τα σχόλιά του για την Αργοναυτική εκστρατεία, οι δύο Βορεάδες, Ζήτης και Καλάις, έπεσαν θύματα του μίσους του Ηρακλή για τον πατέρα τους Βορέα, προσωποποίηση του βόρειου ανέμου.

Κατά την επιστροφή τους, λοιπόν, από την Αργοναυτική εκστρατεία ο Ηρακλής τους κυνήγησε από τον Ελλήσποντο ως το Αιγαίο. Ωστόσο, επειδή οι Βορεάδες ήταν πτερωτοί κατάφερε να τους πιάσει αρκετά πιο κάτω στο Αιγαίο, πάνω σχεδόν από την Τήνο, όπου και κατάφερε να τους σκοτώσει. Τα δύο αδέρφια τάφηκαν στο όρος Γύρος, που σήμερα ταυτίζεται με τον Τσυκνιά, και πάνω από τον τάφο του καθενός τοποθετήθηκε ένας μεγάλος ογκόλιθος που κουνιόταν ασταμάτητα, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, ανάλογα πάντα με την πνοή του πατέρα τους, θεού των ανέμων.

Και ακόμα και σήμερα αυτός ο μύθος συνδέεται με τους χαρακτηριστικούς ανέμους που πνέουν στο νησί.

Γέννηση της Σαντορίνης

Η «γέννηση» της Σαντορίνης, συνδέεται κατά πολλούς με τους Αργοναύτες και την απροσεξία ενός ναυτικού. Ο μύθος λέει, λοιπόν, ότι όταν οι Αργοναύτες επέστρεφαν από την Κολχίδα (σημερινή Μαύρη Θάλασσα), έκαναν μια στάση στη Λιβύη όπου φιλοξενήθηκαν από τον Ευρύπυλο, βασιλιά της χώρας και γιο του θεού Ποσειδώνα.

Ο Πωσειδώνας, λίγο πριν οι Αργοναύτες ξεκινήσουν το ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα, τους έκανε δώρο έναν σβώλο γης. Από μια απροσεξία του ναυτικού Εύφημου, όταν η «Αργώ», το πλοίο των Αργοναυτών, βρισκόταν κοντά στο νησί της Ανάφης, ο σβώλος έπεσε στη θάλασσα και στο συγκεκριμένο σημείο αναδύθηκε το νησί της Σαντορίνης.

Ένας άλλος μύθος, ωστόσο, ισχυρίζεται ότι το νησί δημιούργησε ο Τρίτων, γιος του Ποσειδώνα και της Αφροδίτης, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ξεχωριστό κομμάτι γης μεταξύ της Ηπειρωτικής Ελλάδας και την Κρήτης. Έτσι, άπλωσε το χέρι του και τάραξε τα νερά του πελάγους απ’ όπου αναδύθηκε το καινούριο νησί που ονομάστηκε Καλλίστη εξαιτίας της ομορφιάς του. Πολύ μεταγενέστερα πήρε η Σαντορίνη το σημερινό της όνομα.

How useful was this post?

Click on a star to rate it!

Average rating 3 / 5. Vote count: 1

No votes so far! Be the first to rate this post.

Αναζήτηση